Sjoerd draaft door ...

1000 Marathons in 21 jaar.

Gelopen marathons en ultra's: 1010

Ruim 21 jaar geleden in februari 1997 is Sjoerd met hardlopen van start gegaan en een half jaar later,
liep Sjoerd al zijn eerste marathon bij zijn sportvereniging sv Friesland, namelijk de Bildtse Marathon
in St. Jacobiparochie. In datzelfde najaar volgden nog 4 marathons; Afsluitdijk, Eindhoven, Etten Leur
en Amsterdam. In de winterperiode waren er geen marathons en werd er weer overgegaan op korte
hardloop wedstrijden en dat beviel helemaal niet, de vele blessures volgden elkaar toen snel op.
Dan maar overgegaan op het ultralopen en dat voldeed beter. Sjoerd werd er veel sterker door en liep
in oktober 2000 in Amsterdam met 3:13 uur zijn snelste marathon en in Diever een 100 km in 9:11 uur.
Ook won Sjoerd in 2001 en 2002 twee maal achtereen de 12 Uur van Den Haag met ruim 118 km,
en tussendoor in Budel nog eens ruim 120,5 km bij een 12 Uurs wedstrijd.

In april 2002 liep Sjoerd tijdens een marathon rond het het Lauwersmeer een tijd lang samen
met een andere loper, welke vertelde dat hij in training was voor de 24 Uursloop van Apeldoorn.
Hij mixte zelf zijn honingdrankjes die veel beter waren dan de koolhydraadrijke energie dranken.
En hij was er van overtuigd dat hij in Apeldoorn Nederlands kampioen op de 24 uur ging worden.
Op een gegeven moment vond Sjoerd het tempo te hoog en liet weten dat hij wat terug ging zakken.
Toen kreeg Sjoerd als antwoord dat hij nu toch kon zeggen dat hij een tijdje met de toekomstige
Nederlands kampioen had gelopen. Sjoerd besloot zich toen ook maar aan te melden voor de
24 Uursloop van Apeldoorn in mei. Maar de week ervoor liep Sjoerd als training en test in het
Zwitserse Basel al zijn eerste 24 Uursloop en dat ging goed. Een week later volgde dan het NK 24 uur
in Apeldoorn. De toekomstige Nederlands kampioen moest in Apeldoorn helaas al spoedig opgeven,
maar Sjoerd eindigde als tweede in zijn leeftijdscategorie en kreeg een zilveren medaille omgehangen.
Ook volbracht Sjoerd Slaaf bij sv Friesland de 210 km lange Friese Elfsteden Ultraloop in ruim 23 uur.

Sjoerd werd 2de overall met ruim 314 km tijdens de Self-Transcendence 48-Stunden-Lauf 2002 in Keulen,
onder Nederlanders is het een weinig gelopen wedstrijdvorm. De beste Nederlandse prestatie op de 48 uur
staat jaren op naam van Sjoerd Slaaf met 314,420 km. Pas in 2016 in het Tsjechische Kladno gaat
Peter de Krijger het Nederlands record op de 48 uur pas verbeteren met een afstand van 315,975 km.
In 2003 bij de Nederlandse kampioenschappen 24 uur in Uden werd Sjoerd, met bijna 211 km,
derde overall en mocht naast toppers als Wim Epskamp en Ron Teunisse op het podium staan.
In de ultraloop periode volbracht Sjoerd slechts één 48 Uursloop, zes maal een 24 Uursloop
en dertien maal een 100 km wedstrijd, waarvan vijf keer dichtbij huis in Winschoten.

Toch gaf Sjoerd de voorkeur aan het marathonlopen en zo begon dan ook het marathons verzamelen,
het liefst zoveel mogelijk verschillende marathons lopen, want marathons zijn geen postzegels of munten,
waarbij je de dubbele met andere verzamelaars kunt ruilen. Sommige lopers verzamelen alleen maar
zoveel mogelijk verschillende landen en willen in elk land een marathon gelopen hebben, weer anderen
beperken zich tot een bepaald soort marathons, zoals eiland- of bergmarathons. Die lopers komen
echter nooit tot extreme grote aantallen, de keuze is te beperkt. Elk jaar liep Sjoerd meer marathons en in
2008 waren het er zelfs 105 marathons in één jaar. Daarbij was ook het Rondje Nederland (PieterROGpad)
van 1079 km in 15 dagen vanuit Pieterburen. In juli 2002 de Moravian UltraMarathon 7-daagse in het
Tsjechiesche hooggebergte en in dezelfde de maand de Cranendonck Marathon 10-daagse bij Soerendonk.
In 2009 werd dit nog eens weer overgedaan bij de Hondsrug Marathon 10-daagse rond Gieten en Borger.
Toen liep Sjoerd nog met gemak 10 dagen achter elkaar een marathon en allemaal ruim onder de 4 uur.
Intussen heeft Sjoerd op elke datum van het jaar, inclusief schrikkeldag, wel een marathon gelopen.
Na zijn 60ste liep de souplesse echter snel terug en ging het elk jaar wat moeizamer.

Stadsmarathons hebben niet de voorkeur. De mooiste lopen zijn marathons en trails in de vrije natuur.
In de bossen, door de heide en over de heuvels waar de vogels fluiten, heerlijk is die rust, met de lucht
van de dennenbomen. Af en toe een ijsvogel over het water, of een jonge ree voor je op het pad
of een vos, maar voor een roedel wolven zijn de kansen in Duitsland voorlopig nog wel wat groter.
Nu 21 jaar na zijn 1e marathon volbracht Sjoerd op 15 september 2018 in Hamburg zijn 1000e marathon.
Dat is dan wel inclusief ruim 140 ultralopen. Hopelijk worden het er in de toekomst 1000 echte marathons,
dus zo'n 1140 in totaal. Maar ook 1111 en 1234 zijn natuurlijk mooie aantallen om naar toe te leven.
De vraag blijft natuurlijk ook, tot welke leeftijd is het lichaam in staat om nog marathons te lopen
en of je wel lang genoeg leeft om dit nog mee te mogen maken. De toekomst zal het leren.
Bij de tussenstand per 1 juli 2018 waren er wereldwijd slechts 25 lopers met 1000 of meer marathons.
Men vraagt wel eens of het wel gezond is om zoveel marathons te lopen?
Dan is steevast het antwoord; Om zoveel marathons te kunnen lopen moet je wel gezond zijn!

Maar helaas... Bij marathon nummer 1001 ging het helemaal mis!
Aanvankelijk leek het op een heupblessure. Daarna nog enkele halve marathons proberen te lopen.
Begin 2019 ging het helemaal niet meer, binnen 500 meter al buiten adem met veel pijn op de borst.
Daarna begonnen de diverse hartonderzoeken in het ziekenhuis. Op 14 maart kwam de huisarts langs
met een onverwacht heel vervelend bericht; Prostaatkanker met botuitzaaiingen in de borst.
En daarmee komt er (voorlopig of definitief?) een einde aan de loopcarriere van Sjoerd!








Update 3 april 2019.
De hartonderzoeken zijn achter de rug, dat was niet de oorzaak van de pijnsteken en branderig gevoel
op de borst en de kortademigheid. Maar uitzaaiingen in de borstwervels als gevolg van prostaatkanker.
Een prostaatbiopsie heeft uitgewezen dat de tumor aggressief is, en op een total body scan is te zien
dat Sjoerd over het hele lichaam uitzaaiingen in de botten heeft, het bekken, heupen, de hele rugwervel,
de borst en zelfs in de schedel. Of er ook uitzaaiingen in de lymfeklieren rondom de prostaat zijn, of in
longen of langs de luchtpijp, wordt nu niet meer onderzocht want het valt toch niet meer te genezen.
Er is onmiddellijk begonnen met een hormoontherapie, want als de productie van het mannelijk hormoon
testosteron wordt verminderd of stilgezet, komen er voorlopig weinig of geen nieuwe uitzaaiingen meer bij
en wordt de ziekte eerst afgeremt. Daarna volgt chemotherapie om de kankergroei in de botten te remmen.
De hormoontherapie is elk half jaar een spuit. De meeste prostaatkankers reageren binnen 1 tot 3 jaar
niet meer op hormonale therapie, want dan is de tumor resistent geworden voor hormonale therapie.















Update 15 mei 2019.
Maandag kwam er een telefoontje van het ziekenhuis, dat er op woensdag een plaatsje vrij is gekomen.
Na lang wachten eindelijk weer voortgang. De eerste chemotherapie is nu achter de rug en deze kuur is
elke drie weken. Vooraf worden de bloedwaarden beoordeeld of ze toereikend zijn voor een volgende
chemo toediening. Zoniet, dan wordt de volgende kuur uitgesteld. De chemo verspreid zich via het bloed
en kan de kankercellen vrijwel overal in het lichaam bereiken, en heeft een celdodend effect en kan de
celdeling remmen. Hierdoor worden de kankertumoren kleiner. Helaas worden de omringende gezonde
cellen ook beschadigd en dat veroorzaakt dan weer bijwerkingen. Na 3 weken is die schade weer herstelt.
Hopelijk worden de bottumoren hierdoor kleiner zodat het lichaam zich weer wat soepeler kan bewegen.
Eind september is deze chemokuur dan voorbij en begin oktober is het weer tijd voor de halfjaarlijkse
hormoonspuit. Dan volgen ook weer de onderzoeken of deze combinatie therapie goed is aangeslagen.








Update 5 juni 2019.
We zijn drie weken verder, gisteren waren de bloedwaarden weer redelijk op pijl, en vandaag volgde dan
de 2e chemokuur. De bijwerkingen zijn reuze meegevallen, 10 tot 15 dagen na de kuur ben je het meeste
verzwakt en vatbaarder voor ziektes, daarna sterk je weer aan om na 21 dagen de volgende kuur te krijgen.
Sjoerd kan alweer twee stukjes van 2 kilometer joggen zonder buiten adem te raken en nu ook zonder pijn
op de borst. Dus het lijkt al iets te helpen! Natuurlijk is de conditie helemaal weg en door de chemokuren
is nu alle energie nodig voor het herstellen van die chemokuren, dus inspanning is even niet verstandig.
Sjoerd voelt zich nu prima. Als alles blijft meezitten dan is over drie weken de 3e chemokuur, en 2 weken
daarna volgt een gesprek met de oncoloog en hopelijk zal die dan ook vertellen of de chemo aanslaat.








Update 26 juni 2019.
Gisteren was het weer tijd voor een bloedonderzoek, en eindelijk werd ook eens de PSA weer gemeten.
De hoogte van de PSA-waarde in het bloed (PSA staat voor Prostaat Specifiek Antigeen) kan erop wijzen
dat de prostaatkanker zich verspreid heeft naar de botten. De PSA-waarde moet onder de 4,5 blijven, en
in maart was de PSA 1579, dus héél véél te hoog. Nu was de PSA 0,58 en zéér laag, dus dat kan betekenen
dat de uitzaaiingen zijn gestopt. De hormoontherapie is elk half jaar een spuit, dus begin oktober de 2e spuit.
De meeste prostaatkankers reageren binnen 1 tot 3 jaar niet meer op hormonale therapie, want dan is de
tumor resistent geworden voor hormonale therapie en begint die ellende met uitzaaiingen ook weer opnieuw.

Een enkele uitzaaiing kan nog met plaatselijke bestraling bestreden worden, maar bij meer dan drie uitzaaiingen
kan dat niet meer en ben je ongeneeslijk ziek. Sjoerd heeft zéér uitgebreide ossale metastasen (botuitzaaiingen),
de hele botscan is zwart van de kanker haarden, dus het risico op botbreuken en invaliditeit is dan ook zeer groot.
Dus het is hard nodig om de kankergroei in de botten te remmen, want dat is momenteel het grootste probleem,
de botten worden brozer en er kunnen botontkalking en botbreuken ontstaan, en dat moet nu voorkomen worden.
Daarom tegelijkertijd ook chemotherapie om de tumoren te verkleinen, door de buitenste kankercellen te doden.
Na toediening wordt het chemogif via het bloed door het hele lichaam verspreid en bereiken zo de kankercellen.

De alkalische fosfatase AF moet kleiner dan 120 zijn. In maart was dit 2002, in april 2243, na de 1e chemokuur 199,
nu na de 2e chemokuur 128. Dat lijkt heel erg de goede kant op te gaan. AF heeft te maken met botaandoeningen?
De lactaatdehydrogenase LD moet kleiner dan 250 zijn. In maart was dit 417, in april 289, na de 1e chemokuur 347
en nu na de 2e chemokuur 359. Dat loopt helaas wat op. LD heeft mogelijk ook te maken met celbeschadiging?
De chemokuren maken de buitenste kankercellen kapot, maar helaas ook de omringende gezonde cellen, wat dan
weer bijwerkingen geeft als ernstige vermoeidheid. Maar kort voor de 4e chemokuur volgt er een evaluatiegesprek
met de oncoloog en hopelijk wordt dan meer duidelijk! Vandaag was alweer de 3e chemokuur en het verloopt goed.








Update 17 juli 2019.
Vorige week was dan het evaluatiegesprek met de oncoloog. Helaas ging dat voornamelijk over de bijwerkingen
van de chemokuur en of Sjoerd de therapie wel aan kan. De oncoloog was erg tevreden en Sjoerd zag er goed uit,
een grote daling van de PSA en AF, dus de chemotherapie kan voortgezet worden. De botactiviteit van kankercellen
en ook van de cellen nemen af, dus de ziekte is voorlopig onder controle! Zo kan deze ziekte een paar jaar in slaap
gehouden worden, totdat resistentie voor deze medicijnen optreedt. Maar hopelijk komen er voor die tijd nieuwe
medicijnen of middelen beschikbaar om de ziekte nog langer te rekken, of nog beter, om de ziekte echt te genezen.
Als er na afloop van deze chemotherapie in september, weer een nieuwe body scan wordt gemaakt, zal pas blijken
of de bottumoren echt kleiner en minder zijn geworden. Hopelijk wordt hardlopen misschien dan ook weer mogelijk?

De oncoloog zei: Je moet blijven bewegen. Echter met die uitzaaiingen in zijn wervels gaat dat nu niet meer goed.
Sjoerd is nu weer in training. Er is geen enkel bewijs voor dat het hem ook maar een minuut langer op aarde houdt,
maar hij voelt zich er goed bij en wie zich goed voelt heeft de kracht om nog even te blijven. Sjoerd moet weer rennen
en de dood voorblijven. Zo lang hij rent gaat het goed. Dan krijgen de tumoren, die zijn lichaam ingrijpend verbouwen,
geen greep op hem. Als Sjoerd tot stilstand komt kan het proces zijn gang gaan. Van binnenuit word je dan gesloopt.
Het is een eindstation van een lang proces van het verval van lichamelijke functies die in een eerdere fase van ons
bestaan vanzelfsprekend vlekkeloos verliepen. Een hardnekkige verkoudheid maakte de vorige chemokuur wel wat
extra zwaar, maar gelukkig was Sjoerd weer net op tijd aangesterkt voor deze nieuwe 4e chemokuur van vandaag.








Update 7 augustus 2019.
Sjoerd was altijd veel aan het lopen en kon daarmee een onzichtbare belager voor blijven. Op rustige momenten
kon die onzichtbare vijand steeds dichterbij komen om Sjoerd tijdens de Flinten Marathon in september in te halen
en te passeren. Op dat moment had de ziekte, waarvan Sjoerd op dat moment zelf nog geen enkele weet van had,
hem al volledig in de greep. Het ging al maanden moeizaam, een onzichtbare belager zat Sjoerd al tijden op de hielen,
maar Sjoerd wist deze onbekende tot nu toe nog steeds voor te blijven. Maar dit keer werd hij dan wel ingehaald.
Sjoerd werd zweverig met pijn op de borst en kon niet meer verder lopen. Hij had grote behoefte aan koolhydraten,
maar op deze grote ronde waren geen verzorgingsposten, dus géén cola, sportdrank, koek of wat andere suikers.
Waarschijnlijk had dat ook niet veel meer geholpen, de bloeddruk was mogelijk wel gestegen naar 250 of hoger!
Vanaf toen ging de ziekte, de onbekende tegenstander, steeds verder uitlopen. In oktober en november lukte het
dan nog met moeite om een halve marathon te lopen en in december was het al na 14 km al grotendeels wandelen.
Na de kerst, in januari dit jaar ging het daarna al helemaal niet meer. Vanaf toen was het in één keer over en uit!

Uit ziekenhuis onderzoeken is intussen gebleken dat het geen hartproblemen waren, maar kanker met uitzaaiingen
in de botten. Vooral de tumoren in het borstbeen veroorzaakten de pijn en ademnood, en de tumoren in de heupen
en de dijbenen maakten het lopen zeer zwaar. Inmiddels is de ziekte voorlopig in een slaapstand gebracht en ook
is er waarschijnlijk al enige schade aan de bottumoren toegebracht. Sjoerd is intussen ook weer heel voorzichtig
met trainen begonnen, al gaat het lopen nog steeds heel erg zwaar. De dijbenen moeten nu heel vaak en intensief
gerekt worden anders gaat Sjoerd teveel voorover hangen en gaat de rug op slot. Dan gaat lopen weer helemaal
niet meer. Maandag heeft Sjoerd dan toch voor het eerst dit jaar weer 10 km joggend weten te volbrengen (1:19)
en daarmee is toch een klein stukje achterstand op de ziekte teruggepakt. Hopelijk kan deze afstand binnenkort
verdubbelt worden! Maar vandaag was ook al weer de 5e chemokuur, dus nu eerst maar weer een weekje rust,
anders wordt het te zwaar en volgt er weer een instorting. Alle energie is nu eerst weer nodig om te herstellen
van deze chemokuur, dus voorlopig maar een aantal dagen wandelen en dan volgende week maar weer trainen.








Update 28 augustus 2019.
Vorige week heeft Sjoerd zijn max. loopafstand weten te verdubbelen van 10 km joggen naar een halve marathon.
Aanvankelijk zag het er niet zo goed uit. Elke volgende chemokuur wordt zwaarder omdat er steeds meer chemogif
in het lichaam komt. En deze chemokuren maken de buitenste kankercellen kapot, maar helaas ook de omringende
gezonde cellen, wat dan ook steeds meer bijwerkingen geeft als ernstige vermoeidheid en krachtverlies. De laatste
inzinking duurde al bijna twee weken en na elke chemokuur is er weer een hittegolf wat het nog zwaarder maakt!

Maar de finish komt nu in zicht, want vandaag was dan de 6e en laatste chemokuur met ook nu weer een hittegolf.
Er zal dan ook wel weer een zware inzinking van zo'n twee weken volgen, maar vanaf half september kan het lichaam
herstellen en hopelijk komt dan ook de kracht en energie weer langzaam terug. Want de chemo kan nog wel een tijdje
blijven doorwerken. In september komen er weer wat bloedonderzoeken en volgt er een afsluitend evaluatiegesprek
met de oncoloog. In oktober is het dan weer tijd voor de tweede halfjaarlijkse hormoonspuit bij de uroloog.








Update 8 oktober 2019.
De chemokuren zijn nu achter de rug, maar in september was er nog een afsluitend evaluatiegesprek met de oncoloog.
Bloedonderzoeken gaven aan dat de ziekte voorlopig in ruststand is en er zijn geen botactiviteiten meer. Vandaag was
het dan tijd voor de tweede halfjaarlijkse hormoonspuit bij de uroloog, en volgend jaar april volgt de derde hormoonspuit.
Er volgen nu geen verdere onderzoeken meer, alleen nog elke drie maanden een bloedonderzoek om te controleren
of de ziekte ook weer actiever wordt. Dus vanaf nu keert de rust terug en is dit dan voorlopig ook de laatste update.








Update 8 april 2020.
Intussen is het ruim een jaar geleden dat de ongeneeslijke ziekte kanker bij Sjoerd werd geconstateerd.
Deze week was er weer het driemaandelijks bloedonderzoek en tijd voor de derde halfjaarlijkse hormoonspuit.
Dit keer via wat omwegen in verband met het corona virus. De diverse bloedwaarden waren nog niet eerder zo mooi,
en dus blijft de ziekte voorlopig nog in slaapstand. Sjoerd heeft het hardlopen ook al weer opgepakt, en hij heeft
afgelopen winter na de chemokuren al weer vijf marathons kunnen uitlopen. De kracht komt weer terug, de snelheid
is er nog niet weer, maar dat komt omdat Sjoerd erg weinig koolhydraten gebruikt en op vetverbranding loopt.
Suikers zijn voeding voor de bottumoren en je moet de kat niet op het spek binden! Daarom nu een streng dieet.








Tot slot nog enkele highlights:

12 juli 2002. Keulen – 9. Int. Self-Transcendence 48-Stunden-Lauf (Dld)
314,416 km in 48 uur - 2e Plaats Overall, achter Martin Sattler (1e).








11 oktober 2003. Uden – NK 24 Uur Ultra Run
210,752 km in 24 uur - 3e Plaats Nederlands Kampioenschap.








7 juni 2002. Leeuwarden – Friese Elfsteden Ultraloop
ca. 210 km in 23:09:33 uur - 3e Plaats.








21 april 2003. Den Burg – 7e De 120 km van Texel
120 km in 11:50:55 uur








16 april 2005. Diever – De 100 km van Diever
100 km in 09:11:37 uur - 3e Plaats.